Niech przestaną się śmiać Ci wszyscy, co nie wierzyli, że kolejna notka się pojawi. Oto jest nowa, przemyślana i oparta na prawdziwych wydarzeniach. Moi drodzy… tak się jakoś dziwnie złożyło, że okres przełomu sierpniowo-wrześniowego stał się czasem rozstań, kłótni i zaburzeń równowagi życiowej co niektórych. Nie mam tu na myśli bijących po oczach statystyk rozstań tzw. „wakacyjne miłości”, chociaż słowo „miłostki” byłoby bardziej wskazane. Nie wiem czy można w tym wypadku mówić o jakiejś pladze, ale przez ostatnie 2 miesiące zewsząd nadciągały ponure wieści dotyczące rozpadu, czy jak kto woli rozstań związków, które mogły się pochwalić jakimś dłuższym stażem niż tylko czerwcowo-lipcowo-sierpniowym i to nie zawsze zawierającym się w tych wszystkich miesiącach. Omińmy jednak temat przyczyn takiego stanu rzeczy, bo tutaj dowolność formy jest różnorodna  jak stoiska na Stadionie Dziesięciolecia, który podobno ma być zamknięty jak nieraz rozdziały w naszym życiu, najlepiej te do których nie chcemy już wracać. Bo czasem jest to tzw. „zmęczenie materiału”, nowa miłość, a co się z tym wiąże czasem zdrada, a nawet dowiadujemy się czasem, że osoba z którą było się tyle czasu tak naprawdę nie została jeszcze do końca poznana i zrobiła numer o jaki do tej pory nawet podejrzewana nie była. Ale jak już mówiłem zostawmy to…

Nawiązując do tytułu tejże notki zajmiemy się tym co zostaje już po rozstaniu. Mam tu na myśli „rozpoczęcie nowego życia”.  I na pewno nie jest to prosta sprawa. Bo jak tu myśleć o zaczęciu czegoś nowego, a dokładniej życia, skoro odechciewa nam się czegokolwiek?? Spokojnie, najważniejsze to zaufać czasowi, niech emocje opadną. Dobrze jest czasem zmienić coś. Kobiety wiedzą o czym mówię bo najczęściej zmiany w ich życiu, tego typu zmiany, zostają ukoronowane nową fryzurą, nowymi butami, nową kurtką, bądź też nowym kolorem włosów. Jednak zaczynając tą rewolucję nie należy zmieniać wszystkiego, bo tak naprawdę po co?? Czy wszystko co do tej pory robiliśmy było złe?? Może warto więc rozpocząć coś nowego. Spojrzeć w przyszłość, wziąć sprawy w swoje ręce i zrobić coś czego się nie robiło, albo nie miało się na to czasu.

Każdy wie, że związki pochłaniają wiele naszego czasu. Znam przypadki, że często niektóre osoby rezygnują z siebie samego, rezygnują z przyjaciół, ze znajomych, ze swojego życia by stać się częścią życia kogoś innego. Takim osobom jest najtrudniej. Bo trudno jest wracać do tego z czego się zrezygnowało?? Te osoby żyją jeszcze przez długi czas nadzieją, że będzie jak było, że ta osoba wróci. To tylko dalsze kontynuowanie cierpień. Wmawianie sobie czegoś w dodatku negatywnego.

Jest jeszcze inna grupa osób. Obwiniających siebie, cały świat, innych za to co się wydarzyło. Jeśli rzeczywiście jest za co być winnym to trzeba wyciągnąć po prostu wnioski. W przypadku, gdy wszelkie wieszanie psów jest bezpodstawne to zamiast biadolić nad sobą to właśnie teraz nadszedł czas, aby udowodnić sobie, że tak nie jest. I znowu wrócę do tego by zacząć pracować nad sobą. Bo zawsze jest czas na to by to zrobić.

Ale czemu o tym wszystkim mówię. Po co to wszystko?? Zamknęliśmy jakiś rozdział w życiu. Co z tego, że zostaliśmy sami, ale czy na pewno?? Przecież mamy siebie i jeśli w swoim byłym związku niewiele poświęcaliście sobie, licząc że druga osoba się tym zajmie, to teraz czas najwyższy się za to zabrać. Polubić bycie ze sobą, nie uzależniać swojej własnej oceny od tego, czy jest się z kimś czy nie. Ktoś nieopatrznie zinterpretuje to jako przygotowanie, jako podświadome nastawienie się do tego by zostać już na zawsze samemu. I bardzo się myli ten kto tak pomyślał. Nie wiem czemu to na tym świecie tak przewrotnie wszystko jest skonstruowane, że nie zawsze rzeczy zdałoby się logicznie prawidłowe mają sens. Praca nad rozwojem siebie, swojej osobowości może nam pomóc w przyszłości nad spotkaniem nowej osoby, spojrzenie na wiele spraw z innej perspektywy, a w końcu zbudowaniem lepszych podstaw dla nowego związku. Poznawać znaczy rozumieć, a rozumieć znaczy się uczyć. Tak tak uczymy się przez całe życie. Tylko może czasem warto poznawać siebie, żeby uniknąć takiego zakręcenia kiedy w naszym życiu coś się zmienia, bo trzeba się starać by były to zmiany na lepsze.

Na koniec muszę się Wam do czegoś przyznać. Kiedyś próbowałem zmierzyć się z tematem recepta na życie. Jakie wyciągnąłem wnioski?? Nie ma określonej recepty na życie, ono zaskakuje nas tyle razy, że życia by nie starczyło. Kto tak nie uważa to po prostu jego życie jest nudne i wręcz do znudzenia przewidywalne. Ale są tacy, którym jest z tym dobrze… nie nasza rzecz. Pożegnam się dziś słowami piosenki, która od kilku lat pobudza mnie do działania, do różnych wypadów, podróży, próbowania nowych rzeczy, poznawania nowych ludzi. I niech to będzie mottem dzisiejszej notki: „A gdzie wy jesteście ogarnięci anemią?? Jakie potem będą wasze wspomnienia??”. Piosenka zespołu Róże Europy ze słynnej już płyty „Poganie kochaj i obrażaj”, tytuł „Schodami do nieba”.

Do następnego razu więc!!

Rafalu

Zasiadając do tej notki miałem na nią dwa pomysły. Pierwszy – wytłumaczyć się z wszystkiego, powiedzieć dlaczego nie było mnie tyle czasu. Dlaczego milczałem, gdy wiele osób dopytywało się wciąż o nową notkę, o przyczyny. Drugi pomysł – udawać, że nic się nie stało, zasiąść do pisania jak gdybym ostatni wpis zrobił co najwyżej tydzień temu. I co wybrałem?? Kompromis… Zasiadam do pisania jakby nigdy nic, ale nie udaję że nie widzę problemu. Powiem krótko – od ostatniej notki wiele się zmieniło… to jest coś na wzór takiej historii „rok później”, a w tym wypadku raczej „kilka miesięcy później”. Ci co zajrzą na tego bloga obudzą się w nowej rzeczywistości. Bo jak wspomniałem wiele się zmieniło w moim życiu to czy i ja się przypadkiem nie zmieniłem?? Odpowiedź przyjdzie sama.

Naprawdę zdążyłem zauważyć, że czym dłużej człowiek nie pisze to zapomina jak to jest „pisać”. Ileż to podobnych prób stworzenia kolejnej notki kończyło się fiaskiem to wiem tylko ja. Z tego wynika, że wtedy nie był to odpowiedni czas. A jak wiadomo o czasie wiemy tylko trzy podstawowe prawdy, mianowicie: był, jest i będzie.

A czemu dziś o czasie akurat?? Nie wiem jak innym, ale mi kojarzy się nieodłącznie ze wspomnieniami. Szczęśliwi Ci, którzy wciąż idą do przodu bez oglądania się za siebie. Im nigdy nie zabraknie pomysłów na dalszą ziemską wędrówkę. Pamiętam jak kiedyś w ucho wpadła mi taka jedna piosenka zespołu Lady Pank, mogę się pomylić w tytule, więc wybaczcie proszę, że go nie wymienię, ale w refrenie padały tam następujące słowa: „nie spoglądaj nigdy wstecz, bierz od życia to co chcesz, nawet kiedy mówią: nie, prosto w oczy im się śmiej”. Autorem tych słów jest zmarły w tym roku Jacek Skubikowski, jak dla mnie jeden z lepszych tekściarzy w tym kraju, i jak większość tego co dobre w naszym kraju moim zdaniem jego twórczość nie została doceniona, a szkoda. Wracając do tematu, słowa które przytoczyłem dla mnie i zapewne dla wielu są abstrakcją. Ci co mnie dobrze znają wiedzą, że los obdarzył mnie dość dobrą pamięcią, potrafiąc przypomnieć sobie co ktoś kiedyś powiedział podczas jakiegoś spotkania parę lat temu. Jeśli z reguły pamięć jest wybiórcza, to wyobraźcie sobie sytuację, w której zapamiętujecie więcej niż wynika z tejże reguły. Ale dlaczego o tym mówię?? Oczywiście jestem zdania, że czasem lepiej nie poświęcać czasu zastanawiając się nad tym co było tylko dalej brnąć do przodu, to jednak historia, czy to naszej ludzkości, narodu, a także indywidualnie każdego z nas, ona nas kształtuje, potrafi pokazać nam skąd przyszliśmy, jaką drogą, która nas ukształtowała takimi jakimi jesteśmy. Więc może czasem jednak warto się uporać z tym co nas gryzie, co zdarzyło się niedobrego. Bo jak wspomniałem na początku szczęśliwi są Ci, którzy nie muszą oglądać się za siebie, a jedynie robią to z nieukrywaną przyjemnością. Zadajmy sobie pytanie czy można iść zatem do przodu nie pogodziwszy się z przeszłością, nie rozwiązawszy dawnych spraw, mając pretensje wciąż do kogoś lub czegoś za to co nas spotkało?? Oczywiście, ze można. Tylko, czy nie za ciężko?? Czy nie jest wtedy łatwiej zbłądzić, kiedy zatrzymujemy się w nieznanym miejscu na odpoczynek?? Można wtedy nie zdążyć przed nocą.

Zdaję sobie sprawę, że uporać się z przeszłością nie jest łatwo. Nie ma na to żadnej receptury, a i uciec się przed nią nie da. Czasem więc warto spojrzeć jej prosto w twarz i kiedy będzie to możliwe zamknąć ją w niewielkim pudełku i odstawić gdzieś na półce w zakamarkach umysłu. Szczególnie te wspomnienia które bolą. A te które niosą śmiech i łzy radości trzeba pielęgnować aby stały się inspiracją dla następnych. Pamiętacie piosenkę Wilków „Aborygen”. Niech jej fragment będzie trafnym podsumowaniem tejże notki „Są dla nas miejsca nieznane, są takie chwile dla których się żyje”. Dodam tylko od siebie, te chwile wyznaczają nam drogę i nimi należy kierować się w życiu. Póki co się żegnam.

Do następnego razu!!

Rafalu

P.S. Notkę ta dedykuję pewnej osobie o imieniu Sabina, która wie coś na ten temat, bo sama wie ile przeszła…

Dziękuję tym, którzy odwiedzają to miejsce jak tak często jak tylko mogą i tym którzy niestety już tu nie zaglądają. Z tego miejsca chciałem powiedzieć, że blog cały czas istnieje i będzie istniał, a ten zastój jaki trwa od października niedługo się skończy. Być może uda się powrócić do „świetności” tej strony, która trwała przez kilka miesięcy tego mijającego już roku.

Zaczynając pisanie tego bloga miałem pewien pomysł na niego. Potem jednak troszeczkę zmieniłem jego formułę na dość poważniejszą. Parę osób w znaczący sposób mi pomogło, aby tą stronę w takim kształcie jakim większość z Was zna. Jednak nie spodziewałem się takiego efektu, który przeszedł wszelkie moje oczekiwania. Co niektórych też.

Dlatego z tego miejsca chciałem bardzo wszystkim podziękować za to, że byliście i mam nadzieję, będziecie. Noe sposób wymienić wszystkich, ale pozwólcie że w tym miejscu wymienię osobę, dzięki której czytanie tego wszystkiego było przyjemniejsze. Mianowicie wielkie dzięki drogi Sąsiedzie za wspaniałe widoki, które oddają piękno tego świata, tak często niezauważanie przez wiele osób.

A teraz dość już tych podziękowań. Mam nadzieję, że spotkamy się już niedługo w przyszłym roku i że nie zabraknie kolejnych gorących dyskusji, maili i rozmów. A wszystkim życzę:

POMYŚLNOŚCI W NOWYM ROKU!!!!!!

Do następnego razu…

Rafalu

P.S. A tak na marginesie ciekawi mnie która notka najbardziej się Wam podobała, bądź miała duży wpływ na Wasze życie. Opowiedzcie mi o tym w wolnej chwili.

Moi drodzy czytelnicy, w związku z trwająca juz długi czas awarią mojego komputera i wreszcie oddaniem go w dobre rece informatyka, chciałbym przeprosic za zwłokę jaka nastapila w oczekiwaniu na nową notkę. 
Kolejny wpis jest już gotowy i czeka na umieszczenie, wiec wszystkich proszę o wyrozumniałość. Poza tym jestem ciekaw co u Was??
Pozdrawiam i do jak najszybszego następnego razu.
Rafalu
P.S. jak na ironię notka, która miała ukazać się w poprzedni czwartek miała być o rozstaniu....